Implementeren is hetzelfde als opvoeren van een comedy show
Ik las in de nieuwe Quest (van januari 2012) een leuk artikel over Jan Jaap van der Wal over zijn shows. Een paragraaf sprong eruit: dit was een grote gelijkenis met implementeren van veranderingen:
Doodgaan, Zo noemen comedians het gevoel dat ontstaat als het publiek niet op je grappen reageert. Dan is de verleiding groot om snel door te gaan naar je volgende grap, in de hoop dat ze daar wel om lachen. Maar als je je publiek eenmaal kwijt bent, gaat elke grap plat op z’n bek. Je toeschouwers worstelen met datzelfde ongemakkelijke gevoel dat jij hebt, dat kun je niet oplossen door gewoon je riedel af te draaien. Je moet terugschakelen, opnieuw contact leggen. Bijvoorbeeld door het probleem te benoemen: ‘He waarom lachen jullie niet meer?’ Of door in te spelen op iets wat er op dat moment in de zaal gebeurt.
Gaat er iemand naar het toilet? Dan zeg ik: ‘O moet je naar de wc? Is goed joh, ik wacht wel even. En vervolgens ga ik op het podium te zitten, drink een glaasje waer en zeg af en toe in de microfoon: ‘Hij blijft wel lang weg he?’ Alles om die negatieve sfeer in de zaal maar te doorbreken.
Bij een implementatie van een verandering is het niet anders. Bij weerstand moet je ook niet gewoon je riedel afdraaien. Even terugschakelen en stil staan bij die weerstand. Opnieuw contact leggen door het probleem te benoemen en oprecht geïnteresseerd vragen stellen over die weerstand. Alleen dan pak je je publiek weer terug en kijken ze naar wat wel de mogelijkheden zijn.
Did you enjoy this post? Why not leave a comment below and continue the conversation, or subscribe to my feed and get articles like this delivered automatically to your feed reader.
Comments
Reageren?
Geef een reactie